28/9/2007 - ...YOKLUĞUNUN ARDINDAN"
Beyhude akşamlarda hüzünle sabahlamak Sensiz doğan güneşe el sallamak Tüm ayrılıkların tek şahidi olmak Yalnızlığımla vedalaşıp yokluğuna kucak açmak Gidenlerin arkasından hep el sallayan olmak Görünmesin diye hep gözyaşını içine akıtmak Gündüzleri dimdik dururken geceleri diz çökmek Kaleminle hep acını yazmak Ne çok insan için üzülmüştüm Onlar için bir şeyler yapmak ne çok istemiştim Her ayrılışın şiirini yazmıştım Her şiirimde asıl kendi ayrılığımı yazmışım Hani hep böyle başlar ya; senden sonra…. Senden sonra değil bu sefer Senden öncesini düşünüyorum Ve kazanamadıklarıma değil İlk defa kaybettiklerime üzülüyorum Gidişine değil de gelişine neden arıyorum Bende var oluşuna, seninle var oluşumuma Senin nasıl değiştiğine değil, kendimi nasıl değiştirdiğime Her ayrılığın şahidi olmak Her seferinde kendini dejavu diye kandırmak Kabullenmemek her seferinde asıl kendi ayrılığın olduğunu Her sevgilinin ayrılış noktasında durduğunu Ve çılgınca bağırdığın anda aslında hep sustuğunu Farkına varmamak lazım yokluğunun Unutmak lazım gidişini, inandırmam lazım kendimi varlığına Yoksa nasıl nefes alırım soluksuz akşamlarda Ama yokluğuna sarılmak, onunla konuşmak Sanmam çıkarmaz beni bir dahaki bahara Sanırım acımı gizlemez bu aynaların sırrı bir daha …CİHAN”
| 